We leven eind april/begin mei, het is een drukke week. Ach, dat ben ik wel gewend. Dit keer zijn het voornamelijk bandactiviteiten. Twee etentjes, een optreden, wat voorbereidingen… Tja, van slapen komt er weinig en ik was al moe. Máár de meivakantie komt eraan.

‘Nu heb ik tijd om te slapen, en dan lukt het niet!’ Gefrustreerd lig in mijn bed te woelen. Ik probeer de rust te vinden, maar ik krijg het niet voor elkaar. De vermoeidheid neemt toe, ik probeer af en toe ’s middags of aan het begin van de avond een klein uurtje slaap te pakken. ‘Zo kom ik de dag tenminste nog door.’

Het is zaterdagochtend kwart over zes. Ik sta klaar om te gaan werken. Ik wil de deur openen, maar de moed zinkt me in de schoenen: ‘ik houd het geen half uur langer vol.’ Ik bel naar m’n baas en duik weer mijn bed in. De regel is weer eens ingetreden: wanneer Jan Willem ziek is, ligt dat aan oververmoeidheid. Balen dat dit nu net gebeurt voor de pinksterconferentie van Opwekking, daar naartoe gaan is ook niet bevorderlijk voor je nachtrust. Maar even wat rustiger aan doen…

De woelige nachten blijven doorgaan. Ik zie op dinsdag weer wat vrienden. Waarschuwingen voor burn-out volgen. Ik ontken het nog. ‘Ik voel me helemaal niet zo druk de laatste tijd…’ De volgende nacht lig ik weer wakker. Ik denk: ‘zo kan het niet langer’, het woord burn-out schiet regelmatig door mijn gedachten. Dat mag hoe dan ook niet gebeuren. Ik moet hoe dan ook beslissingen maken. Ondertussen baal ik dat God het ‘zijn beminde niet in de slaap geeft’. Goed, de beslissing wordt genomen: ik stop met de band na de praiseavond, en ik stop met de A-10 na dit nummer. Ook al weet ik dat de beslissing juist is benauwt het me… Ik moet iemand hierover spreken. Ik test uit of wat vrienden nog wakker zijn en krijg er een te spreken. Gelukkig.

De volgende dag was er een met veel emoties. Ik was blij met mijn beslissingen die ik had gemaakt, maar baalde dat ik mezelf zolang voor de gek heb gehouden. Ik belde de bandleider en mailde de hoofdredacteur.  ’s Avonds ging ik langs de band om hen mijn beslissing mee te delen: nog meer emoties. God laat zich echter wel zien, Hij zegent… De band speelt een lied wat me een tijd terug enorm bemoedigde: U houdt me vast, U geeft me moed om door te gaan als ik niet durf: ik wil van U zijn. U geeft me kracht, U bent de vaste grond waarop ik stevig sta: ik wil van U zijn.

In bed spreek ik nog wat mensen via de telefoon en deel ik mijn besluit met de buitenwereld. Veel reacties. Ondertussen ben ik moe en wil ik slapen: het lukt niet. Het stoppen met de band en de A-10 geeft me op lange termijn wel rust, maar op korte termijn heb ik ook oplossingen nodig. Ik maak een lijstje met waar ik nog meer stappen in terugdoe. Er ontstaat ruimte.

De volgende morgen word ik wakker en open ik een mail met een songtekst. Ik luister het nummer en krijg het niet meer uit mijn hoofd:  

As much as it thrills me,
I wanna get off this ride.
For gravity holds me,
yet grace calls me to Your side.
As much as I trust You.
Though I know that hope will come with time,
injustice prevails
and truth lags behind.

Looking for beauty,
searching for sense in all the pain.
A note of redemption,
a break in the clouds to stop the rain.
Can You hear me calling?
Have You been listening to my cry?
Cause I can’t carry on,
if I don’t find out why.

I hate the world today,
but I love this life You have given.
I hate the world today,
but I love You and I need You here.

Though stuck in this moment,
everything good still comes from You.
As much as I don’t know,
I’m trusting that you will carry me through.
Though thousands are falling,
though comfort and peace are beyond reach,
I’ll offer my heart,
I’ll try to believe.

It’s pulling me to pieces,
in a fight for my soul.
These two worlds are waging war:
The falling of humanity
and the truth that although
I can’t see with my eyes,
I’m still trying to believe.

Starfield

Ontroostbaar;
onthecht.

Volwassen man;
Jezus.

Leven;
hoop en troost.

Kruis;
genezing.

Leven;
volheid.

Mysterie;
Waarheid.

Jesaja 53:5
Johannes 10:10b
Kolossenzen 1:27
Johannes 8:32

r12 Campaign from The Visual Word

Vrijwel direct na het lezen van de advertentie, probeerde ik het gebed uit. ‘Heer, wilt U me alstublieft overvloedig zegenen?’ Eigenlijk durfde ik het niet eens te vragen, ik ervaar al zoveel zegen. Wat heb ik nu nog te klagen? Toch verhoorde God mijn gebed.

De volgende middag was ik onderweg naar een stageborrel bij de EO, een soort netwerkbijeenkomst. Bij het afhalen van mijn naambadge, scande ik de badges van de EO’ers die erbij aanwezig zouden zijn. ‘Hee, Henk Rothuizen staat erbij, die moet ik spreken.’ Ik had geen idee waarom. Echt op zoek naar een stage was ik niet, dus ik besloot Henk maar gelijk op te zoeken. Henk kende ik eigenlijk niet. Ik wist wel dat hij het hoofd van de EO-Nazorg is, ook kende ik een boekje van hem: ‘Vader, wie ben ik?’ Toch had ik het nog nooit gelezen, alleen maar cadeau gegeven.

Het moment dat volgde op mijn zoektocht, was nogal ongemakkelijk. Want voordat ik het wist, sprak Henk me aan en zei: ‘zoek je mij?’ Ik zei: ‘Eh… ja, u bent van de EO-Nazorg toch? En u heeft toch die boekjes geschreven?‘ Overdonderd als ik was, dacht ik: ‘hoe red ik me hier uit?’ Ik had tenslotte geen idee waarom ik hem zocht. Al gauw nam hij zelf de leiding over het gesprek. ‘Ik heb ook nog een ander boekje, die mag je wel hebben. Ik vraag wel even of iemand ‘em voor je haalt.’ Zo gezegd, zo gedaan. We spraken nog wat verder over EO-Nazorg, de Kerk, het boekje en evangelisatie. Helemaal prima, een leuk en eigenaardig gesprek. En… ik kreeg een boek. Zomaar. Zonder aanleiding…

Of was mijn gebed de aanleiding? In de volgende dagen bleef ik erover denken, want was het niet egoïstisch om zo voor mezelf te bidden? Zou ik nu vaker boeken krijgen, zomaar? Is dat niet materialisme? Nieuwe vragen, maar wel vreugde. Want juist in de dagen ervoor kwam ik een beetje vast te lopen. Ik merkte weinig van God. Ik was veel meer bezig met ‘koninkrijkszaken’, dan met God zelf. Deze situatie draaide dat om.

Wat een zegen!
Wordt vervolgd.

Michiel Vos: Parblue! Ik zie door de tweets Wouter Bos niet meer!

MededTheGreat: Ben aan het overwegen uit Twitter te stappen om meer tijd door te kunnen brengen met mijn gezin.

Elleoj: Ik vind Job Cohen als gast-hoofdredacteur van Margriet ook een verkiezingsstunt. Alle dames zijn nu vertederd door de foto’s van jonge Job.

amalenstein: Carriere is zooooo 2009! Gezin is helemaal 2010!

Femke Halsema: Nee, ik heb geen persconferentie in petto.

PaulAbspoel: De paus deelt binnenkort mee dat hij terug treedt om eindelijk een gezin te kunnen stichten.

TimDik: Kamiel Eurlings kiest voor (toekomstig) gezin, Wouter Bos kiest voor gezin…. Rouvoet’s Ministerie heeft in ieder geval wel gefunctioneerd.

Sebpoelen: Rouvoet mag blijven, maar dat gezin heeft ook nog een andere Vader.

Bowen_Straatman: Wouter Bos overgestapt naar Partij Zonder Arbeid

Pedrinho1982: Drie jonge kinderen of 16 miljoen verwende volwassenen die zich electoraat noemen. Ik geef #wouter bos gelijk, nu #JP nog.

nozzman: gaat Cohen na noord en zuid nu ook links en rechts verbinden?

absoluut: Het hele internet ontploft over Lady GaGa en Wouter Bos, maar vooral over Paula die na 28 jaar Sesamstraat verlaat.

En zo zou ik nog wel verder kunnen gaan. Ware het niet dat Twitter zo traag is. Welke opmerking ben jij tegengekomen?

Zelf viel Ferry Mingelen me vooral op, net na de persconferentie. Hij liet duidelijk merken dat hij niet weet hoe belangrijk het gezin is. Jammer. Heel jammer.

Dit project is een project dat de totale breedte van discipelschap behandelt, maar dan in de bewoordingen van Romeinen 12. Het is een concept dat is gebaseerd op relaties. De volgende vragen zijn daaraan gekoppeld.

1. Hoe geef ik God wat Hij het liefste heeft?
(Relatie met God / Overgave aan God)
Romeinen 12:1: met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen, want dat is de ware eredienst voor u.

2. Hoe ontvang ik wat God voor mij heeft weggelegd?
(Relatie met de wereld / Apart van de wereldse waarden)
Romeinen 12:2: U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is.

3. Hoe kom ik in contact met mijn echte ik?
(Relatie met jezelf / Verstandig in zelfonderzoek)
Romeinen 12:3: Met een beroep op de genade die mij geschonken is, zeg ik u allen dat u zichzelf niet hoger moet aanslaan dan u kunt verantwoorden, maar verstandig over uzelf moet denken.

4. Hoe kan ik authentieke eenheid ervaren?
(Relatie met gelovigen / Dienend in de liefde)
Romeinen 12:9-13: Heb elkaar lief met de innige liefde van broeders en zusters en acht de ander hoger dan uzelf.

5. Hoe ga ik om met het kwaad dat me overkomt?
(Relatie met ongelovigen / Bovennatuurlijk antwoorden op het kwaad)
Romeinen 12:14-21: Vergeld geen kwaad met kwaad, maar probeer voor alle mensen het goede te doen.

Vooral over de materialen die bij dit project horen, ben ik enthousiast. Zo is het bijvoorbeeld online goed aangepakt: r12online Van elk onderdeel zijn verschillende videoboodschappen te vinden. Chip bedandelt echt goede vragen. Iets wat ik de komende tijd eens verder ga ontdekken! Doe je mee?

Plaisier was heel positief over de afgelopen paar jaren binnen de PKN. ‘Christenen horen niet verdeeld te zijn’, zei hij. Nou, als ik het ergens mee eens ben, dan is dat het wel. Ook verwees hij naar de scheuring met de Hersteld Hervormde Kerk die plaatsvond. Dat was natuurlijk minder, maar hij was wel blij dat de angst – waaruit de scheuring ontstond – grotendeels onterecht is gebleken. De PKN is juist in de afgelopen jaren radicaler (lees: minder lichtzinnig/vrijzinnig) geworden. De behoefte aan het Evangelie werd groter, en ook de verspreiding ervan kreeg een hogere prioriteit. Er wordt meer aandacht besteed aan de invulling van de dienst en het betrekken van anderen erbij. En dat zijn inderdaad een paar mooie ontwikkelingen.  Daarnaast bracht Plaisier – namens de PKN –  in 2007 excuses aan de Pinksterbeweging. En andersom werden deze excuses ook gedaan. Zijn we op weg naar eenheid?

Goed plan, zou ik zeggen. Christelijke/geestelijke eenheid is een Bijbelse opdracht, het is dus Gods weg. Ik werd aardig enthousiast van het hele verhaal. Net als Plaisier ben ik blij met de stappen die gezet zijn. En ja, ook heb ik net als de Herstelden vragen over sommige beslissingen. Maar wat meer vragen bij me opriep, was het antwoord op de volgende vraag: Gaan we op weg naar één kerk in Nederland? Heel logisch was het antwoord: ‘Als ik kijk naar het moeizame proces van een paar jaar geleden, en de scheuring die vervolgens weer ontstond, geloof ik daar niet zo in…’ (of iets in die trant).

Hoe begrijpelijk die reactie ook is; ik vind het jammer. Want is dit niet puur ongeloof? En wat voor effect heeft ongeloof eigenlijk op de verdeeldheid binnen de kerk? Ik geloof in een kerk die één is, simpelweg omdat het Gods opdracht is. Gods weg wil ik zien als enige optie. Ik wil geen rekening houden met een plan B. Want dat betekent dat je je minder gaat inspannen voor plan A. Het stelt dus plan B. in werking. Misschien zul je zeggen: ‘ik zie er nog maar weinig van’. Dat klopt, er zijn heel veel obstakels. Maar hebben wij niet een God die groter is? Ik ben van mening dat eenheid in de kerk bij jezelf begint. Ken je eigen verantwoordelijkheid tegenover God en tegenover anderen. En laat het oordelen aan God zelf over. Als we collectief zouden gaan geloven in een kerk die één is, en ons alleen maar in zouden zetten voor plan A… Dan zou dat plan slagen.

De Bijbel is hier heel duidelijk over. Geloof zet het onmogelijke in werking. Kijk maar naar Marcus 9: 22b-24: Als u iets kunt doen, heb dan medelijden met ons en help ons.’ Toen zei Jezus tegen hem: ‘Of ik iets kan doen? Alles is mogelijk voor wie gelooft.’ Meteen riep de vader van het kind uit: ‘Ik geloof! Kom mijn ongeloof te hulp.’ Zo biedt deze vader gelijk een oplossing voor ons ongeloof. Erken je ongeloof, en vraag Jezus om je tegemoet te komen hierin.

Ik kijk nu al uit naar een kerk die één is! Hoe dat dan gaat onstaan? Vertrouw God maar, Hij weet het wel.

Midden door het witte, maar door regen geplaagde landschap reed de trein van Driebergen-Zeist naar Utrecht. In mijn oren klonk de muziek van Jesus Culture. Veel gedachten gingen door mijn hoofd. Op een gegeven moment luisterde ik aandachtiger naar de muziek. De woorden die hierboven staan vielen me op. ‘Ja, Hij is trouw’… Op dat moment weerkaatste het zonlicht in de regen en ontstond er een regenboog.

Dat was wat ik nu net even nodig had. Nadat ik ‘voor het laatst’ de deur had dichtgetrokken van het kantoor van Agapè, en naar de bus toe liep stonden de tranen in m’n ogen. Ik dacht aan de lieve mensen die zulke mooie en bemoedigende woorden over me hadden gesproken. Ik dacht aan de geweldige tijd die ik bij Agapè gehad heb. Dankbaar was ik. Maar nu deed het pijn, pijn om het los te laten. Toen verscheen de regenboog.

Al snel nadat bij Agapè begon was het duidelijk: dit was de plek waar ik moest zijn in het afgelopen half jaar. In die eerste weken werd het duidelijk dat ik terecht gekomen was bij een beweging met een meer dan prachtige visie. Maar het mooiste was: die visie werd uitgeleefd door een stel bijzondere mensen. In de afgelopen maanden mocht ik ontzettend veel van ze leren. Hoe dan? Gewoon door hun ‘zijn’. Door hun manier van leven en geloven. In hun werk, in de weekopeningen, in de pauzegesprekken. Ik voelde me er direct thuis.

Toen ik er vanochtend enige woorden aan wijdde tijdens het afscheid, vertelde ik het volgende: Groei is iets dat me fascineert. Ik ben altijd gericht op groei. Hoe geweldig is het als straks alles weer gaat groeien en bloeien in de natuur. Ook voor mijn eigen groei zijn er mogelijkheden genoeg voor. Afgelopen half jaar vond ik die mogelijkheden bij Agapè. Zowel op geestelijk gebied, als in mijn vakgebied. Een geweldige beweging met geweldige boodschap: Deel van je leven. Dat is wat Agapè zal blijven: deel van mijn leven…

En de regenboog? Kijk maar eens goed naar het logo van het 40-jarig bestaan van Agapè.

Nu zijn we een aantal jaren verder. Veel bloggen heb ik sinds 2005 niet meer gedaan. Een paar pogingen voor een herstart mochten niet baten. Hoe zal dat nu zijn? Ik denk en hoop dat het anders is. Eigenlijk heb ik al een aantal maanden het verlangen om weer te bloggen, maar tijd om er één op te zetten had ik niet. En bloggen op Hyves, dat redt het niet bij een echte blog. Daarom presenteer ik je bij deze: een nieuwe blog. Veel plezier met lezen!

Was het de moeite waard? Natuurlijk! Alles zag er prachtig uit, er was veel publiek (binnen twee weken waren we uitverkocht), muziek was mooi. Zelf begin ik echter nu pas echt te genieten. Tijdens de avond was ik voornamelijk druk aan het zijn. Moest ook gebeuren natuurlijk, en ik organiseerde het niet voor mezelf. Gek is het wel, vorig jaar was ik zelf zo onder de indruk van hoe gaaf het was. Nu lijkt het eigenlijk al wat gewoontjes. En dat terwijl het dit jaar echt veel grootser en professioneler was.

Maar om dan de reacties te horen is natuurlijk het leukste. Mensen die onder de indruk zijn van hoe professioneel het is, mensen die simpelweg de hele avond hebben zitten genieten.  Gaaf. Op die manier bezoek ik ook het liefst een concert, zoals pas van Delirious? Dit keer mocht ik het organiseren in Ameide. Wat een voorrecht!

Daarnaast moet ik zeggen, van zoiets organiseren leer je ontzettend veel. Er zijn zoveel mogelijkheden om te groeien in zowel m’n vakgebied (communicatie) als persoonlijk. =)

Overigens, het is niet zo dat ik de avond zelf niet leuk vond. Mijn hoogtepunten?
1. Het enthousiasme van het gebedsteam
2. Het prachtige decor
3. Het nummer 2000 decembers ago (gezongen door Elly, oorspronkelijk van Joy Williams)
4. Alexander die de PowerPoint geweldig goed bediende! Ondanks dat ik die niet op tijd af had om mee te kunnen oefenen.
5. Het slotnummer: De genade van God (vertaling van Omega, Rebecca St. James).
6. Genoeg inkomsten via de collecte om de kosten te dekken
7. Een geweldige locatie, met alle faciliteiten die we nodig hadden. Fijn personeel om mee samen te werken.
8. De inzet van alle vrijwilligers
9. De blije mensen die op de wachtlijst stonden. ‘s Middags konden we ze opbellen dat ze mochten komen, vanwege afmeldingen door het weer.
10. De reacties van het publiek

Van alle voorbereidingen heb ik het leukste gevonden:
1. Een geweldig organisatieteam. Aart-Jan, Lianne, Marjan en Otmar zijn helden! Eerlijk waar.
2. Binnen twee weken uitverkocht! Adrenaline in de laatste uurtjes voordat we over gingen op een wachtlijst.
3. De complimenten over de promotiematerialen en website.
4. De ontdekking van het thema ‘Hoopvolle toekomst’
5. De avond waarop we de voice-overs inspraken. Ondanks de stress daarbij.
6. De mogelijkheden om m’n vormgeverskwaliteiten te ontwikkelen (stiekem toch wel).

En als ik nu nog een kwartiertje pak dan kan ik vast nog wel meer kleine hoogtepunten bedenken. Binnenkort zie ik hopelijk wat video’s en ga ik zelf van het programma genieten! Niet één keer, maar meerdere keren achter elkaar.

Kijk snel op www.anotherchristmas.nl voor meer informatie, foto’s en video’s.