Zo kan het niet langer
// mei 27th, 2010 // 3 reacties » // Leven, Praiseband
Cause I… hate the world today, but I love this life that You have given.
We leven eind april/begin mei, het is een drukke week. Ach, dat ben ik wel gewend. Dit keer zijn het voornamelijk bandactiviteiten. Twee etentjes, een optreden, wat voorbereidingen… Tja, van slapen komt er weinig en ik was al moe. Máár de meivakantie komt eraan.
‘Nu heb ik tijd om te slapen, en dan lukt het niet!’ Gefrustreerd lig in mijn bed te woelen. Ik probeer de rust te vinden, maar ik krijg het niet voor elkaar. De vermoeidheid neemt toe, ik probeer af en toe ’s middags of aan het begin van de avond een klein uurtje slaap te pakken. ‘Zo kom ik de dag tenminste nog door.’
Het is zaterdagochtend kwart over zes. Ik sta klaar om te gaan werken. Ik wil de deur openen, maar de moed zinkt me in de schoenen: ‘ik houd het geen half uur langer vol.’ Ik bel naar m’n baas en duik weer mijn bed in. De regel is weer eens ingetreden: wanneer Jan Willem ziek is, ligt dat aan oververmoeidheid. Balen dat dit nu net gebeurt voor de pinksterconferentie van Opwekking, daar naartoe gaan is ook niet bevorderlijk voor je nachtrust. Maar even wat rustiger aan doen…
De woelige nachten blijven doorgaan. Ik zie op dinsdag weer wat vrienden. Waarschuwingen voor burn-out volgen. Ik ontken het nog. ‘Ik voel me helemaal niet zo druk de laatste tijd…’ De volgende nacht lig ik weer wakker. Ik denk: ‘zo kan het niet langer’, het woord burn-out schiet regelmatig door mijn gedachten. Dat mag hoe dan ook niet gebeuren. Ik moet hoe dan ook beslissingen maken. Ondertussen baal ik dat God het ‘zijn beminde niet in de slaap geeft’. Goed, de beslissing wordt genomen: ik stop met de band na de praiseavond, en ik stop met de A-10 na dit nummer. Ook al weet ik dat de beslissing juist is benauwt het me… Ik moet iemand hierover spreken. Ik test uit of wat vrienden nog wakker zijn en krijg er een te spreken. Gelukkig.
De volgende dag was er een met veel emoties. Ik was blij met mijn beslissingen die ik had gemaakt, maar baalde dat ik mezelf zolang voor de gek heb gehouden. Ik belde de bandleider en mailde de hoofdredacteur. ’s Avonds ging ik langs de band om hen mijn beslissing mee te delen: nog meer emoties. God laat zich echter wel zien, Hij zegent… De band speelt een lied wat me een tijd terug enorm bemoedigde: U houdt me vast, U geeft me moed om door te gaan als ik niet durf: ik wil van U zijn. U geeft me kracht, U bent de vaste grond waarop ik stevig sta: ik wil van U zijn.
In bed spreek ik nog wat mensen via de telefoon en deel ik mijn besluit met de buitenwereld. Veel reacties. Ondertussen ben ik moe en wil ik slapen: het lukt niet. Het stoppen met de band en de A-10 geeft me op lange termijn wel rust, maar op korte termijn heb ik ook oplossingen nodig. Ik maak een lijstje met waar ik nog meer stappen in terugdoe. Er ontstaat ruimte.
De volgende morgen word ik wakker en open ik een mail met een songtekst. Ik luister het nummer en krijg het niet meer uit mijn hoofd:
As much as it thrills me,
I wanna get off this ride.
For gravity holds me,
yet grace calls me to Your side.
As much as I trust You.
Though I know that hope will come with time,
injustice prevails
and truth lags behind.
Looking for beauty,
searching for sense in all the pain.
A note of redemption,
a break in the clouds to stop the rain.
Can You hear me calling?
Have You been listening to my cry?
Cause I can’t carry on,
if I don’t find out why.
I hate the world today,
but I love this life You have given.
I hate the world today,
but I love You and I need You here.
Though stuck in this moment,
everything good still comes from You.
As much as I don’t know,
I’m trusting that you will carry me through.
Though thousands are falling,
though comfort and peace are beyond reach,
I’ll offer my heart,
I’ll try to believe.
It’s pulling me to pieces,
in a fight for my soul.
These two worlds are waging war:
The falling of humanity
and the truth that although
I can’t see with my eyes,
I’m still trying to believe.
Starfield
