r12 Campaign from The Visual Word

Plaisier was heel positief over de afgelopen paar jaren binnen de PKN. ‘Christenen horen niet verdeeld te zijn’, zei hij. Nou, als ik het ergens mee eens ben, dan is dat het wel. Ook verwees hij naar de scheuring met de Hersteld Hervormde Kerk die plaatsvond. Dat was natuurlijk minder, maar hij was wel blij dat de angst – waaruit de scheuring ontstond – grotendeels onterecht is gebleken. De PKN is juist in de afgelopen jaren radicaler (lees: minder lichtzinnig/vrijzinnig) geworden. De behoefte aan het Evangelie werd groter, en ook de verspreiding ervan kreeg een hogere prioriteit. Er wordt meer aandacht besteed aan de invulling van de dienst en het betrekken van anderen erbij. En dat zijn inderdaad een paar mooie ontwikkelingen.  Daarnaast bracht Plaisier – namens de PKN –  in 2007 excuses aan de Pinksterbeweging. En andersom werden deze excuses ook gedaan. Zijn we op weg naar eenheid?

Goed plan, zou ik zeggen. Christelijke/geestelijke eenheid is een Bijbelse opdracht, het is dus Gods weg. Ik werd aardig enthousiast van het hele verhaal. Net als Plaisier ben ik blij met de stappen die gezet zijn. En ja, ook heb ik net als de Herstelden vragen over sommige beslissingen. Maar wat meer vragen bij me opriep, was het antwoord op de volgende vraag: Gaan we op weg naar één kerk in Nederland? Heel logisch was het antwoord: ‘Als ik kijk naar het moeizame proces van een paar jaar geleden, en de scheuring die vervolgens weer ontstond, geloof ik daar niet zo in…’ (of iets in die trant).

Hoe begrijpelijk die reactie ook is; ik vind het jammer. Want is dit niet puur ongeloof? En wat voor effect heeft ongeloof eigenlijk op de verdeeldheid binnen de kerk? Ik geloof in een kerk die één is, simpelweg omdat het Gods opdracht is. Gods weg wil ik zien als enige optie. Ik wil geen rekening houden met een plan B. Want dat betekent dat je je minder gaat inspannen voor plan A. Het stelt dus plan B. in werking. Misschien zul je zeggen: ‘ik zie er nog maar weinig van’. Dat klopt, er zijn heel veel obstakels. Maar hebben wij niet een God die groter is? Ik ben van mening dat eenheid in de kerk bij jezelf begint. Ken je eigen verantwoordelijkheid tegenover God en tegenover anderen. En laat het oordelen aan God zelf over. Als we collectief zouden gaan geloven in een kerk die één is, en ons alleen maar in zouden zetten voor plan A… Dan zou dat plan slagen.

De Bijbel is hier heel duidelijk over. Geloof zet het onmogelijke in werking. Kijk maar naar Marcus 9: 22b-24: Als u iets kunt doen, heb dan medelijden met ons en help ons.’ Toen zei Jezus tegen hem: ‘Of ik iets kan doen? Alles is mogelijk voor wie gelooft.’ Meteen riep de vader van het kind uit: ‘Ik geloof! Kom mijn ongeloof te hulp.’ Zo biedt deze vader gelijk een oplossing voor ons ongeloof. Erken je ongeloof, en vraag Jezus om je tegemoet te komen hierin.

Ik kijk nu al uit naar een kerk die één is! Hoe dat dan gaat onstaan? Vertrouw God maar, Hij weet het wel.